จดหมายฉบับแรก

posted on 22 Dec 2012 01:48 by satiya

ชั้นมีเรื่องมากมายที่พบเจอแต่ละวัน 
และอยากจะเล่าให้คนอื่นฟัง 
ฉันขอเล่าให้เธอฟังนะ คุณพี่ชาย



Tuesday 16 October 2012 
at office  8:56 am. 

       เมื่อวานตอนเย็นชั้นเลิกงานเวลาห้าครึ่ง ออกจากออฟฟิศไปรอรถเมล์ตามปกติ ฉันนั่งสาย 124 ศาลายา-สนามหลวง ไปลงที่หน้าวัดพระแก้วเพื่อไปต่อรถเมล์คันเล็ก สาย 1 ถนนตก-สนามหลวง
แล้วก็นั่งไปตามปกติ วันนี้วันที่ 15 ตุลาคม 2555 วันเริ่มต้นเทศการกินเจ รถเมล์ที่ชั้นนั่งขับผ่านเส้นเยาวราช ทำให้รถเมล์ขอชั้นใช้เวลานานกว่าปกติ ชั้นได้กลิ่นอายของเทศการกินเจ ชั้นว่า เทศการกินเจเหมือนการนัดกันปิดไฟประหยัดไฟหนึ่งชั่วโมงเพื่อปรหยัดพลังงาน แต่พอจบกิจกรรมก็กลับมาใช้ไฟกันอย่างไม่ประหยัดเลย เทศกาลกินเจก็เหมือนกันเหมือนนัดกันละเว้นเนื้อสัตว์แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น หลังจากนั้นก็กลับมากินอย่างเมามัน แต่ฉันไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องไม่ได้หรอกนะ อย่างน้อยก็ช่วงหนึ่งก็ยังดีกว่าไม่ทำเลย แต่ฉันไม่ได้กินเจหรอก เพราะปกติแล้วฉันกินเนื้อสัตว์น้อยมากในแต่ละมื้อ ฉันพยายามกินเนื้อสัตว์หนึ่งในสิบส่วนของอาหารแต่ละมื้อ และฉันก็ไม่ทานเนื้อวัวด้วย(ฉันเพิ่งเลิกทานมาได้ประมาณ 1 เดือนแล้ว) เบียร์ก็เหมือนกัน ฉันเลิกกินมาได้เกือบปีแล้ว ก่อนหน้านั้นฉันกินมันแทนน้ำเลยหล่ะ 



      รถเมล์สาย 1 จอดลงตรงป้ายวัดสุทธิ ฉันลงจากรถเมล์ไปต่อรถสองแถวเพื่อกลับไปคอนโด ในซอยจันทน์ 27 เหตุเกิดบนรถเมล์...........

บทสนทนาระหว่างหญิงสาวสองคนที่เป็นเพื่อนกัน ดูแล้วน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับชั้นเลย หรืออาจจะรุ่นน้องชั้นไม่กี่ปี 

เราขอตั้งชื่อเรื่องว่า "ฉันค้นพบสัจธรรมบนรถสองแถว" และเพื่อสะดวกแกการเล่า ชั้นจะตั้งชื่อให้เค้าสองคนว่า น้องมาม่า กับ น้องไวไว นะ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

น้องมาม่า=หญิงสาวรูปร่างผอม สูงราวๆ 150-160 ซม. ผิวขาว หน้าตาคล้ายเด็กพม่า แต่ถือว่าหน้าตาน่ารักทีเดียว

น้องไวไว= หญิงสาวรูปร่างทั่วไป สูงประมาณ 150 ซม. ผิวสองสี หน้าตาออกไปทางแนวคนภาคอีสานหน่อย

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

บทสนทนา.....

น้องมาม่า: ฉันว่าจะซื้อไอโฟน 4S หรือไม่ก็ 5 แต่ฉันไม่ได้ซื้อเร็วๆนี้หรอก ว่าจะซื้อกลางปีหน้านู้น ฉันต้องเก็บตังก่อน

น้องไวไว: หรอ

น้องมาม่า: แต่ฉันยังคิดๆอยู่เลยว่า จะต้องเก็บเดือนละเท่าไรดี เพราะลูกชั้นจะเข้าโรงเรียนชั้นยังไม่มีเงินในมันเลย

น้องไวไว: อ้าว แล้วแกทำงานได้เงินเดือน เดือนละ เท่าไรล่ะ

น้องมาม่า: ที่ชั้นไปสมัครเค้าติดป้ายประกาศว่า เงินเดือนขั้นต่ำ 12000 บาท แต่พอไปจริง เค้าบอก 9000 บาทเริ่มต้นไปก่อน แต่ฉันหน้าตาพอใช้ได้เลยได้ไปอยู่ สาขาที่ดีหน่อย ก็ได้ค่าทิปจากลูกค้าเยอะหน่อย (เราคิดว่าน้องเค้าทำงานพวกร้านกาแฟนะ) 

น้องไวไว: อ่อ อย่างงี้แหละแก 

น้องมาม่า: ถ้าแม่ฉันเลี้ยงลูกฉันได้ โดยไม่ต้องมาเดือดร้อนฉัน ป่านี้ฉันสบาย ได้ไอโพนไปแล้ว

น้องไวไว: แล้วพ่อของลูกแกล่ะไปไหน

น้องมาม่า: โอ๊ย ไม่เคยจะโทรมา ไม่เคยจะมาดูดำดูดีหรอก ล่าสุดฉันเพิ่งจะเอาตำรวจไปบ้านมันมาเอง 

น้องไวไว: เงียบ.....

น้องมาม่า: เออ จะถึงห้องแล้วเด๋วกลับไปดูซีรีย์เกาหลีกัน ฉันมีเรื่องสนุกๆในแกดูด้วย

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

.........แล้วเพื่อนสองคนก็เดินลงจากรถสองแถวไปก่อนหน้าชั้น

เหลือไว้เพียงสัจธรรมชีวิตในหัวชั้น

   ชั้นเดินลงจากรถสองแถว เหมือนคนที่บรรลุดวงตาเห็นธรรม เหมือนตัวเองมีแสงอ่อร่าออกมาจากตัว เพราะชั้นรู้สึกได้ว่าคนมองชั้น แม้ชั้นแวะซื้อบะหมี่กิน ผู้ชายที่เค้านั่งกินอยู่กับแฟนเค้าในร้าน หันมามองหน้าชั้น และไม่หลบสายตา คนที่ชั้นเดินผ่านส่งยิ้มให้ชั้น หรือปกติชั้นไม่ได้เคยสังเกตุคนรอบข้างก็ไม่รุ้ ชั้นมองใครไม่ค่อยเห็นหรอกเวลาเดิน ชั้นสายตาสั้น ต้องเดินมาใกล้ๆถึงจะเห็น ส่วนใหญ่จะรู้ได้แค่ความรู้สึกว่ามีคนมองอยู่ แต่จะพยายามไม่สนใจ 

สัจธรรมที่ชั้นค้นพบหรอ

มันมาจากบทสนทนาของเพื่อนสองคนข้างบนนั้นแหละ

   ทำให้ชั้นรู้ว่า บางที คนเราทำงานเก็บเงินเพื่อสิ่งของที่ฟุ่มเฟื่อยในชีวิต ถ้าเราตัดสิ่งของฟุ่มเฟื่อยในชีวิตเหล่านั้นไปได้ ชีวิตก็สบายแล้ว

ถ้าเรามีเงินแล้วซื้อเพียงสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน ลดความอยากมี อยากได้ อยากเป็น มันก็จบแล้ว

แต่ชั้นไม่ได้หมายความว่า เราไม่ควรใช้เงินหรอกนะ เราควรใช้ แต่ใช้อยากมีสติจริงๆ



สัจธรรมอีกข้อ

มนุษย์เป็นสัตว์สังคมโดยแท้ จึงต้องมีการสื่อสารกัน ทำให้นวัฒกรรมทางการสื่อสารขายได้

มนุษย์ต้องการเป็นที่ยอมรับในสังคม จึงพยายามสร้างสิ่งต่างๆ ซื้อหามันมา เพื่อให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับ


สัจธรรมสุดท้าย

ถ้าเวลาคุณมีคุณค่า คุณจะไม่เสียเวลาไปกับการดูหนังเกาหลี หรือ แรงเงา ที่กระแสแรงทุกเช้าวันจันทร์ หน้าวอลในเฟสบุ๊คชั้นเต็มไปด้วยมุตา 
ในขณะที่เวลาของฉัน ฉันอยากจะใช้มันทำนู้นนี่ แต่ร่างกายชั้นบอกให้นอน หนังตาไม่ตรงกับหัวใจเลย มันสั่งให้ฉันหลับ ชั้นจึงต้องหลับไป หลังจากนั่งคิดบทสัมภาษณ์ที่ชั้นจะต้องไปสัมภาษณ์พี่โชกุน วันอาทิตย์ แล้วชั้นจะมาเล่าให้ฟังหลังจากไปสัมภาษณ์มาแล้วนะ



เป็นไงบ้าง เธอคิดยังไงกับเรื่องนี้  



รักและเคารพนะคุณพี่ชาย


saya 
 
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ตอบกลับ: จดหมายฉบับแรก‏

 
55 ชอบอีมาม่าแม่งหักมุม  ไม่ยอมพูดต่อทิ้งเอาไว้ให้เคืองไม่ยอมพูดต่อให้จบตัดบทเอาดื้อๆเลยนะ แบบกวนตีนมากอ่ะ

ฉันกำลังนึกหน้าอีไวไว หน้าเหวอแบบหนังสือการตูนต์ญี่ปุ่นปากตกๆแล้วต้องมีเส้นเหงื่อตกอยู่บนหน้ามันอ่ะ อิอิ 

มันมีสัจธรรมของฉันที่เคยผุดมาในหัวฉันเมื่อนานมาแล้ว แต่มันเหมาะกับเรื่องนี้

ที่เธอกำลังเล่าอย่างมาก ในตอนนั้นมันผุดขึ้นมาว่า 
 
      "ทุกอย่างต้องใช้เงิน   แต่เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้"  
 
สนุกดีอ่ะ  ปล. ฉันคิดว่าจิตวิญญาณกับร่างกายมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ค่อยจะสอดรับกันเท่าไหร่ในบางเวลา เธอก็ควบคุมจิตสั่งการร่างกายใช้มันอย่างท่อยทีท่อยอาศัยจะดีกว่านะ อย่าหักโหม
อย่าทำเหมือนฉันเลย ไม่ควบคุมอะไรเลยก็เมามากไม่หยุดยั้ง ไม่มีอะไรดีเลย
ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันในทุกๆเมล ฉันรับรู้ทุกครั้งที่เธอเป็นห่วงและยินดีรับความหวังดี
 
 
 
****คัดลอกมาจากจดหมายฉบับจริงที่ส่งทางอีเมล์ ให้กันและกัน อาจมีการสะกดคำที่ผิดอยู่ในจดหมาย เราขอไม่แก้ไข เราอยากให้มันเป็นอย่างนั้น ******
 
###และถ้าไม่เป็นการบังคับ ฝืนใจกันนัก โปรดติดตามจดหมายฉบับต่อไป ใน เอ็นทรีหน้านะคะ ขอบคุณที่อ่านมาจนบรรทัดนี้คะ####

edit @ 22 Dec 2012 03:09:59 by SAYA_SAYA

edit @ 22 Dec 2012 03:31:49 by SAYA_SAYA

Comment

Comment:

Tweet

@bornam ดูวันที่เขียนดิพี่ไผ่ 16 October 2012 คือก่อนหน้าวันนี้อ่ะ เลิกกินมาปีนึงเห็นจะได้ แล้วก็กลับมากินใหม่ ก็ตอนที่พี่เห็นนั้นแหละ
มาม่าร้ายกาจจิงๆ

#4 By SAYA_SAYA on 2012-12-22 09:10

น้องมาม่าแม่งร้ายกาจ

#2 By บ่อน้ำ on 2012-12-22 07:24

เลิกเบียร์ปีกว่าอะไร วันก่อนเห็นกินอยู่

#1 By บ่อน้ำ on 2012-12-22 06:59